Co znajdziesz w artykule?
Zrozumieć naciągnięcie ścięgna achillesa – co to jest i jak się objawia?
Ścięgno Achillesa to najsilniejszy, ale też jedno z najbardziej eksploatowanych ścięgien w ludzkim ciele. Łączy mięśnie łydki z kością piętową, przenosząc siłę każdego odbicia od podłoża. Gdy włókna kolagenowe zostaną nadmiernie rozciągnięte lub mikroskopijnie naderwane, mówimy o naciągnięciu ścięgna achillesa. Uraz ten nie jest jeszcze pełnym zerwaniem, lecz stanowi wyraźny sygnał alarmowy, że tkanka nie wytrzymała obciążeń.
Typowym pierwszym objawem jest kłujący lub piekący ból tuż nad piętą, nasilający się przy chodzeniu po schodach, biegu czy skokach. Może pojawić się obrzęk, uczucie sztywności po dłuższym bezruchu oraz tkliwość przy dotyku. Często opisuje się charakterystyczne „chrupanie” pod palcami podczas przesuwania skóry nad ścięgnem – to wynik mikrouszkodzeń włókien i drobnego stanu zapalnego. W zaawansowanym stadium ból może utrudniać nawet spokojny marsz, a brak interwencji zwiększa ryzyko poważniejszego uszkodzenia.
Do naciągnięcia dochodzi najczęściej u biegaczy, piłkarzy czy osób trenujących sporty rakietowe, gdzie powtarzają się nagłe przyspieszenia i zmiany kierunku. Urazowi sprzyjają błędy treningowe: gwałtowne zwiększenie kilometrażu, brak rozgrzewki czy amortyzacji w obuwiu. Równie istotne są czynniki wewnętrzne – ograniczona ruchomość stawu skokowego, osłabienie mięśni pośladkowych, a także przewlekłe przeciążenia wynikające z pracy stojącej. Ryzyko rośnie z wiekiem, gdy spada elastyczność kolagenu, oraz u osób z nadwagą, których masa ciała dodatkowo obciąża ścięgno. Zrozumienie tych mechanizmów pozwala wdrożyć profilaktykę i szybciej reagować na pierwsze sygnały przeciążenia.
Nowoczesne terapie i fizjoterapia w skutecznym leczeniu
W przypadku urazu, jakim jest naciągnięcie ścięgna achillesa, pierwsze dni po kontuzji to zwykle odpoczynek, delikatny ucisk i chłodzenie, jednak współczesna fizjoterapia sięga po metody przyspieszające regenerację już od 48-72 godzin po urazie. Fizjoterapeuci z FizjoHuta łączą terapię falą uderzeniową, która pobudza mikrokrążenie i syntezę kolagenu, z laserem wysokoenergetycznym redukującym ból i stan zapalny. U części pacjentów świetnie sprawdza się iniekcja osocza bogatopłytkowego (PRP), stymulująca naturalne procesy naprawcze bez ryzyka odrzutu, a w trudniejszych przypadkach – precyzyjna neuromodulacja za pomocą igieł suchego igłowania.
Integralną częścią planu jest osteopatia; delikatne manipulacje stawu skokowego i powięzi łydki poprawiają ślizg tkanek, co pozwala wdrożyć ćwiczenia bez przeciążania uszkodzonego ścięgna. Najważniejsze są jednak dobrze dobrane ruchy funkcjonalne. Klasyką pozostają ćwiczenia ekscentryczne – opuszczanie pięt z krawędzi stopnia. Wykonuj dwie serie po 15 powtórzeń, powoli licząc do trzech przy schodzeniu i do jednej przy wznoszeniu, dbając, by kolano było lekko ugięte, a pięta schodziła poniżej linii stopnia.
Aby zwiększyć mobilność, codziennie rozciągaj łydkę w pozycji wykroku przy ścianie: pięta tylnej nogi przy podłożu, biodra wypychaj w przód przez 30 s, trzy powtórzenia. Uzupełnieniem są rolowanie łydki na wałku i aktywacja pośladków gumą miniband, co stabilizuje staw skokowy i zmniejsza siły ścinające działające na ścięgno.
Regularność jest kluczowa: ćwicz minimum pięć razy w tygodniu, stopniowo zwiększaj obciążenia, ale unikaj nagłych skoków intensywności. Dzięki połączeniu technologii medycznych, manualnej pracy i świadomego ruchu pełna sprawność zwykle wraca w ciągu 6-10 tygodni, a dobrze przeprowadzona fizjoterapia zmniejsza ryzyko ponownego urazu nawet o 60 %.
Osteopatia i trening – innowacyjne podejścia do rehabilitacji
Nawet niewielkie naciągnięcie ścięgna Achillesa zaburza biomechanikę chodu i obciąża kolano, staw skokowy oraz kręgosłup lędźwiowy. Osteopata zaczyna od szczegółowej diagnostyki palpacyjnej, aby wyłapać ograniczenia ruchomości w stawach skokowych, przeciążenia w łydce i kompensacje w miednicy. Stosuje techniki energii mięśniowej, które „uczą” włókna ścięgniste ponownego, bezbolesnego wydłużania, mobilizacje stawowe przywracające ślizg w stawie skokowym oraz delikatną terapię powięziową, rozluźniającą zlepione warstwy tkanki łącznej. Drenaż limfatyczny zmniejsza obrzęk i przyspiesza odprowadzanie metabolitów zapalnych, co skraca okres bólu i sztywności. Każdy zabieg prowadzony jest w tempie tolerowanym przez tkankę, dzięki czemu unikamy mikro-uszkodzeń i ponownego zapalenia.
Osteopatia stwarza optymalne środowisko biologiczne, lecz to zindywidualizowany plan treningowy decyduje o pełnym powrocie do aktywności. Trener medyczny dobiera ćwiczenia ekscentryczne wzmacniające triceps surae, progresywnie obciąża ścięgno, monitorując ból skali VAS do 3/10, oraz wprowadza pracę nad propriocepcją na niestabilnym podłożu, by przywrócić czucie głębokie. Gdy włókna osiągną odpowiednią wytrzymałość, w planie pojawiają się ćwiczenia plyometryczne imitujące fazę wybicia, kluczową w bieganiu i grach zespołowych. Kontrola tempa, objętości i przerw między seriami zapobiega przeciążeniu, a jednocześnie stymuluje remodelowanie kolagenu. Dopiero takie połączenie precyzyjnej osteopatii z monitorowanym treningiem sprawia, że naciągnięcie ścięgna Achillesa nie kończy się przewlekłym bólem ani utratą formy sportowej.
Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej kliknij tutaj: https://fizjohuta.pl/